Reisverslag

Martine, 17 augustus 2008
Brazilië , Marilia, Sao Paulo

Goodbye Brazil

Lieve lezers,

Na mijn super uber vette reis naar Porto Seguro is mijn laatste 1,5 week in Brazilie echt voorbij gevlogen.

Mijn laatste weekend hebben we als exchangestudents in Marilia nog een afscheidsfeestje georganiseerd. Niet een spetterende avond uiteraard, niemand was echt in de stemming, en er hier echt zo'n verdrietigheidswolk boven iedereen...maar we zijn de avond doorgekomen. Na dit feestje zijn we nog met z'n allen uitgeweest naar Cachacaria, allemaal gratis entree!!! Daar verdween die verdrietigheid en ging iedereen gewoon nog 1 keer lekker los op z'n Braziliaans!! Die dag daarna ben ik vertrokken naar Dracena, een klein stadje zo'n 4 uur met de bus van Marilia om afscheid te nemen van mijn beste vriendinnetje Lauren. Diezelfde avond kwamen er ook nog 4 andere vriendinnetjes van ons en zijn we uiteten geweest en hebben we de hele avond naar de dvd's en foto's gekeken van ons exchange-jaar. De volgende dag gingen die meiden jammer genoeg weer weg en was de laatste dag van Lauren aangebroken. Vrij hectische dag aangezien ze nog gedag tegen iedereen moest zeggen en wat laatste dingen kopen en nog 4 pakketjes met kleren etc. op de post doen naar Amerika. (ze had er al 4 eerder verstuurd, ze kreeg het gewoon niet meer in haar 2 koffers) En toen nog de hele avond nog haar koffers ingepakt en kamer opgeruimd en toen hebben we wat gegeten en voor de rest lekker gekletst etc.!

Volgende morgen 04.00 ging de wekker al!!! Ze zou namelijk om 05.00 al vertrokken richting vliegveld. Wij allemaal opstaan, afscheid genomen, we hebben het allebei drogen kunnen houden verbazingwekkend!! En toen was ze weg. En het enige wat je denkt op zo'n moment: ik ben de volgende.


Diezelfde dag ben ik weer terug gereisd naar Marilia en bij savonds laat bij thuiskomst werd er uit het niets ruzie gemaakt met me vanaf mijn gastmoederskant. Heel naar allemaal, sloeg nergens op, maar was voor mij wel de druppel die de emmer deed overlopen. Ik heb toen mijn beiden koffers acuut gepakt en gezorgd dat ik de volgende morgen gelijk bij mijn 1ste gastgezin terecht kon die mij tenslotte ook naar Sao Paulo zouden brengen. Daar heb mijn laatste dagen gespendeerd. Eerste dag naturlijk super beroerd en nog steeds geshockt over wat er nou was gebeurd en de andere 2 druk met alles nog regelen, gedag zeggen etc. Mijn laatste avond in Marilia ben ik uiteten geweest met Steve, mijn beste vriend. We noemden het ook wel: Our first and last date haha! Na dat zijn we naar Barraco gelopen, dé exchangebar van Marilia. Daar waren al onze vrienden al omdat het ook de laatste avond was van Stephan. Daar hebben we nog wat gedronken en toen moesten we al gedag zeggen. Ook weer droog kunnen houden, gelukkig.

De volgende dag ben ik eerst nog bij mijn 2de gastfamilie geweest om netje gedag te zeggen en toen hebben we nog gelunched in Marilia samen met Steve. Na de lunch kon ik eindelijk mijn cadeau aan hem geven. Een zelfgemaakte album met verhalen van het hele jaar en alle foto's!! Toen konden we het natuurlijk niet meer droog houden en dat ging een uur door totdat het toch echt tijd was om te vertrekken naar Sao Paulo. Het afscheid was echt verschrikkelijk en eindigden ook nog eens als een hollywood afscheid toen ik hem narende op straat en nog een knuffel gaf hahahaa! Echt te erg dit!!!Maargoed toen zijn we de met de hele familie naar Sao Paulo gereden en daar hebben we nog een hapje gegeten bij mij oom en tante. Toen was het toch echt tijd om richting vliegveld te gaan....je voelt je echt onpasselijk op zo'n moment. Je weet niet wat je moet voelen, denken, verwachtten, je bent tenslotte een heel jaar weggeweest!

Ook nog eens bijna te laat (blijft tenslotte Brazilie) aangekomen op het vliegveld heb ik snel inkunnen checken met mijn beide koffers van 32 kilo!!!!! gelukkig mocht ik zoveel per koffer, was het maximum(A)! En toen was het tijd op gedag te zeggen tegen de mijn 1ste gastgezin, die als een echte familie voor mij waren. Gelukkig moest het snel en konden we er niet teveel bij stil staan. Toen door de douane.....en jep: I was going home!




Na een super lange vlucht waar ik geen minuut mijn ogen dicht heb kunnen doen (nachtvlucht) kwam ik helemaal kapot aan op Schiphol om 11.00. De zenuwen gierden door mijn lijf en aan de andere kant was ik zo nuchter erover. Nouja en toen was natuurlijk hét moment: door die deuren lopen. In een flits vliegt er iemand om me heen, mama natuurlijk, en komt mijn vader aangerend en mijn 2 lieve nichtjes, staat mijn oom met een super groot spanddoek, maakt mijn tante foto's, en staan Tim en Claire te glunderen met bloemen in hun handen......Echt een onvergeetelijk gááf moment!!!!!!!!!!!!!!!!!

I was finally home.

Martine in Brazilië bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag